Terug naar Aanbiedingen
Verkoop!

Bloemenschrift sc complete set (1 tm 2)

12,99

Het verhaal bestaat uit twee delen.

Deel 1:

Parijs 1983

Een jonge violist maakt furore op het podium. Zijn naam is Hasmet Erden.
Hij is een Turk, zoon van een herder. Hij brengt het publiek een onbekend stuk: “Hommage aan mijn grootvader”. De partituur stond in een oud bloemenschrift.
Wanneer hij de melodie hoort, wordt een oude man onwel. De volgende dag vertelt de man in zijn hospitaalkamer het verhaal van het schrift aan de muzikant: het was van zijn zuster, vóór 1915, vóór zijn familie en alle Armeense families uit de stad werden gedeporteerd naar de verdoemenis.
Hasmet leert een stuk geschiedenis dat de officiële geschiedschrijving van zijn land ontkent: dat van de systematische uitmoording van een volk.

Na de Shoah met ‘De Wilde Vlucht’ of de Algerijnse oorlog met ‘Tahya El-Djazaïr’, brengt Laurent Galandon een nieuw verhaal rond een donkere bladzijde uit het verleden: in 1915 wordt in Anatolië een derde van de bevolking uitgeroeid, de Armeniërs.

Deel 2:

24 April 1915.

Op die dag worden 600 Armeense notabelen in Istanbul geëxecuteerd. Het bevel kwam van het hoofd van de Ottomaanse staat. Het is het begin van een groot uitroeiingsplan van Christelijke minderheden –voornamelijk Armeniërs- die in Anatolië wonen.

Zoals mooi beschreven in Bloemenschrift, worden eerst de volwassen krachtige mannen systematisch uitgeschakeld. Daarna worden vrouwen, kinderen en ouderlingen gedwongen tot een mars naar de dood. Het doel van deze genocide was een nieuw land te vormen met haast uitsluitend mensen die muzelmaans zijn en Turks praten. Zo kon in 1922 Mustafa Kernal Ataturk een vrij homogene Turkse republiek stichten, terwijl de omvang van de gebeurtenissen van 1915 ontkend werden.
Vandaag wordt de realiteit van de Armeense genocide gesteund door de gemeenschap van historici. Een steeds groeiend aantal landen –Frankrijk, Canada, Europese Unie, Rusland, Argentinië…- erkent officieel de genocide aard van deze slachtingen. Deze politieke en juridische erkenning is erg belangrijk.
Hiierdoor kunnen de slachtoffers en hun nakomelingen de “grote catastrofe” als een feit beschouwen en zelfs genoegdoening eisen bij het gerecht.

Maar in Turkije is de Armeense genocide vernoemen volgens artikel 301 van het strafwetboek een “misdrijf tegen de Turkse staat” waarop gevangenisstraf staat. Desondanks ontwaakt de maatschappij. Sommige intellectuelen negeren het verbod. Net als Hasmet in Bloemenschrift zijn heel wat Turken zich nu bewust van de ware terreur uit het verleden.
In 2008 tekenden 30000 Turken een petitie met excuses aan hun “Armeense broeders”. Bovendien dwingen de Europese ambities van het land het zijn relaties met naburige landen, zoals de republiek Armenië, te normaliseren. Een Turks-Armeens toenaderingsakkoord werd ondertekend in oktober 2009. Hierin wordt de oprichting aangekondigd van een commissie historici die de gebeurtenissen uit het verleden moet nagaan. Echter houdt de Turkse regering vast aan een ontkenning van de feiten en probeert ze elke nieuwe, officiële erkenning van de genocide te verhinderen. Maar de herdenking van die 24ste april zal worden voorafgegaan door debatten in enkele parlementen van vooraanstaande landen, zoals de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Israël, Zweden… De inzet van het verleden is nog nooit zo groot geweest op het internationale schaakbord.

Op voorraad

Beschrijving

Galandon / Nicaise / Saga