“ Wat ook de omstandigheden zijn die je naar het legioen duwen, je zult ze het hoofd moeten bieden als een echte behaarde… Groeien doe je niet door beproevingen te ontvluchten, Torun, maar door ze te doorstaan.”
Het was niet het antwoord waar ik op hoopte, maar de woorden van kapitein Fey raakten me even diep als een rune het staal raakt waarin hij wordt gegrift. Ik voelde me nog altijd even ellendig, ongelukkig en verward, maar ik begreep dat het een noodzakelijk kwaad was, een beproevende stap naar de behaarde die ik zou worden…en ik zou al snel ontdekken dat ik niet de enige was die door het duister dwaalde...
Ulrog had een meester moeten worden van de orde van de Smidse. Misschien zelfs de grootste onder hen. Zijn kennis en de magische kracht van zijn runen waren legendarisch...alleszins vóór hij ervoor koos zich terug te trekken en nooit nog een wapen te smeden. Hij werd misprezen, verstoten en uiteindelijk helemaal vergeten.
Tegen de wil van zijn vader Ulrog, besluit Redwin jaren later om heer van de runen te worden, de grootste meestersmid en wapenmeester van zijn orde.
Jorun wordt verteerd door woede. Terwijl Ulrog, zijn oudere broer, het talent voor smederij heeft geërfd van Redwin, erfde hij enkel diens razernij...
Niet in staat zijn zoon, die steeds opstandiger wordt, te controleren, vertrouwt de voormalige heer van de runen hem toe aan een ronselaar van het IJzeren legioen, een compagnie van huurlingen die courtars verenigt op de vlucht voor het gewicht van de dwergentraditie, de schande of het gerecht...
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.