Om zijn neef een eigen woonplaats te geven, heeft Papet zijn oog laten vallen op de grond van zijn buurman. Hij weet dat daar een vergeten waterbron te vinden is: een ware schat in de warme zon van de Provence!
Tot grote verrassing van het hele dorp erft de gebochelde Jean van Florette de grond van zijn oom Pique-Bouffigue. Hij vestigt er zich met zijn vrouw en dochter en begint konijnen te kweken, maar hij heeft water nodig en ondanks zijn wetenschappelijke berekeningen en zijn moed zwoegt hij zich kapot... Nochtans is er water, maar om de stadsmens ertoe te bewegen te vertrekken, hebben Papet en zijn neef Ugolin de bron dichtgemaakt...
Tweede deel van tweeluik naar het wereldberoemde verhaal van Marcel Pagnol.
Dan Verlinden is de tekenaar die het laatste tweeluik van Soda door scenarist Tome heeft getekend. Dat begon met deel 13, Verrijzenis, dat in 2014 verscheen. Van het vervolg waren al dertig pagina’s getekend tot scenarist Philippe Vandevelde alias Tome in 2019 overleed. Terwijl allerlei rechten en andere kwesties uitgevlooid moesten worden, stopte Dan met het tekenen van Soda en werkte hij verder aan een ander project, een post-apocalyptische sf-strip. Ondertussen kwam Bruno Gazzotti terug als tekenaar om op scenario van Olivier Bocquet een gloednieuwe Soda te maken. Van de weeromstuit werd het album van Dan en Tome als een buitenreeks abum beschouwd. Gazzotti en Bocquet gaan officieel verder met Soda, maar eerst neemt Gazzotti zijn andere reeks Alleen voor om pas daarna weer Soda te hernemen.
Door Gazzotti’s terugkeer verschijnt Verrijzenis opnieuw als deel 1 van een buitenreekstweeluik. Het vervolg en slot heet Onthullingen en verschijnt dus als deel 2 buiten de reguliere reeks. Voor het voltooien van dat scenario viel de ondankbare taak in de schoot van niet één, maar twee schrijvers, Zidrou en Falzar. Voor Dan Verlinden is dit zijn laatste bijdrage aan de stripreeks Soda.
De inhoud van Verrijzenis: “Mary Solomon wil maar één geschenk voor haar verjaardag. Zoals elk jaar vraagt ze een roos. Maar niet zomaar een roos… Ze wil een van die tere witte rozen die een vriend van haar in een metrostation in de buurt aan de man brengt. Terwijl ‘pastoor’ Soda met de oude bloemenverkoper onderhandelt over de prijs van zijn voorraad rozen, wordt de aandacht van Mary getrokken door een duister personage, een oosters uitziende man… Deze laatste verliest een enveloppe met een aanzienlijke som geld in. Mary, die de omslag opraapte, waagt zich in de stroom pendelaars om hem de enveloppe terug te geven. Voor de man — verrast en dankbaar — wegloopt, fluistert hij iets in het oor van het oude dametje: ‘Neem de volgende dagen zeker de metro niet!’. Soda verneemt pas ‘s avonds van Mary wat er in het metrostation gebeurde. Hij heeft een achterstand van acht uur, maar is niet van plan het spoor van Khalid Cheik los te laten…
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.