Fey van het IJzeren Legioen haast zich naar het sterfbed van haar moeder, en ontdekt dat haar geboortestad wordt belegerd.
De ondergang van de streek lijkt onafwendbaar, tenzij de oude viaduct uit zijn duizendjarig puin herrijst en er langs die weg hulp komt.
Een schijnbaar onmogelijke opdracht... tot Fey tussen de spullen van haar moeder een boekje vindt van een zekere Aral van de Tempel...
Na dertig jaar gevangenschap en foltering is Gri’im eindelijk vrij. De krijgsheer van weleer is een oude, gebroken ork die alleen nog gedreven wordt door wraaklust. Gewond, en opgejaagd als een beest, vindt hij onderdak bij een karavaan op weg naar Aspen. Maar na de oorlog van de Ghouls heeft de magie van de blauwe elf Lanawyn daar een oud en berucht roofdier uit zijn slaap gewekt.
“ Wat ook de omstandigheden zijn die je naar het legioen duwen, je zult ze het hoofd moeten bieden als een echte behaarde… Groeien doe je niet door beproevingen te ontvluchten, Torun, maar door ze te doorstaan.”
Het was niet het antwoord waar ik op hoopte, maar de woorden van kapitein Fey raakten me even diep als een rune het staal raakt waarin hij wordt gegrift. Ik voelde me nog altijd even ellendig, ongelukkig en verward, maar ik begreep dat het een noodzakelijk kwaad was, een beproevende stap naar de behaarde die ik zou worden…en ik zou al snel ontdekken dat ik niet de enige was die door het duister dwaalde...
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.