Parijs 1983
Een jonge violist maakt furore op het podium. Zijn naam is Hasmet Erden.
Hij is een Turk, zoon van een herder. Hij brengt het publiek een onbekend stuk: “Hommage aan mijn grootvader”. De partituur stond in een oud bloemenschrift.
Wanneer hij de melodie hoort, wordt een oude man onwel. De volgende dag vertelt de man in zijn hospitaalkamer het verhaal van het schrift aan de muzikant: het was van zijn zuster, vóór 1915, vóór zijn familie en alle Armeense families uit de stad werden gedeporteerd naar de verdoemenis.
Hasmet leert een stuk geschiedenis dat de officiële geschiedschrijving van zijn land ontkent: dat van de systematische uitmoording van een volk.
Na de Shoah met 'De Wilde Vlucht' of de Algerijnse oorlog met 'Tahya El-Djazaïr', brengt Laurent Galandon een nieuw verhaal rond een donkere bladzijde uit het verleden: in 1915 wordt in Anatolië een derde van de bevolking uitgeroeid, de Armeniërs.
Deel 1: Slechte orkestratie
Deel 2: De laatste maat
Gabriel stelde zich nooit vragen. Noch over zijn ware ouders, noch over het stel landbouwers dat hem in 1945 adopteerde. In 1968 stelde men zich eigenlijk nooit dat soort vragen. Maar de antwoorden kunnen toch komen. Beetje bij beetje, onthutsend en soms om te walgen. Vooral als de politiek je voor "moffenjoch" verwijt. Anders gezegd, vrucht van de schande. Voor Gabriel, "het vervloekt kind", wordt het tijd dat hij zijn afkomst kent.
In 1968 veranderde Frankrijk van identiteit. Gabriel zoekt de zijne.
Ik werd hier gestuurd, meneer de directeur.
Jacquart was wel erg vriendelijk voor je.
Ik heb goed nagedacht, meneer de directeur. Ik heb beslist Les Marronniers als een nieuwe kans te zien in plaats van…
Goed! Poets mijn parketvloer dan net zo goed op als je hersens!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.