Revolutie is niet alleen een zaak voor mannen...
Marie is geen intellectuele, geen aristocrate, en al helemaal geen actievoerster. Ze had niet mee kunnen doen aan het oproer, en verder kunnen gaan met wrok en verbittering in haar leven als bediende. Maar de opstand heeft geleid tot de democratisch gekozen Commune, en die is er nou eenmaal. Daarmee krijgt ze een gouden kans om haar rekeningen te vereffenen. Om eindelijk die ijskoude woede te laten ontsnappen die haar binnenste teistert. Om haar hoofd niet meer te buigen. Om de mensen te laten boeten die van haar beste vriendin Eugénie een geest hebben gemaakt, van wie het krankzinnige lachen weerklinkt in een crypte van verdoemden. De Commune belooft dat de lafaards en onderdrukkers van gisteren zullen boeten. Dat komt goed uit, Marie kent er wel een paar. En ze is bereid haar handen vuil te maken...
Op de barricades is geschreven door Lupano maar wordt steeds getekend door een andere tekenaar. Zo worden de eerste delen getekend door achtereenvolgens: Lucy Mazel, Anthony Jean en Xavier Fourquemin.
Een spaghettiwestern in de geest van Sergio Leones The good, the bad and the ugly.
Waarom is Margot de Garine weggelopen van haar man, meester in de rechten Byron Peck? Wat is de betekenis van de komst van de Deen Knut Hoggaard in het leven van Margot en Byron? Hij is nota bene nog helemaal helder van geest, en wat moet hij dan bij deze twee gekken? Het heeft iets te maken met geheimzinnige documenten, waardevol genoeg om elkaar naar het leven te staan! Kunnen papieren zo veel betekenen? Dit is het vervolg van een helse achtervolging in het hart van de snikhete Amerikaanse staat Arizona...
De Engelsman die niet van vuurwapens houdt, geschreven door Wilfrid Lupano (Alim de leerlooier, Het rechte pad, Krasse knarren), is een verhaal in vier delen.
Op bevel van hun surveillant, de Griezel, keert het viertal terug naar het kasteel van Drumont om er een diefstal te plegen. Behalve Marcel, die categoriek weigert mee te doen. Niet te beroerd om de toorn van hun opdrachtgever te trotseren, probeert de jongen zich eruit te praten, en meteen ook duidelijkheid te scheppen in de zaak van het door Jeanne gemaakte naaktportret. Maar hij heeft geen idee van de waarheid die hem en zijn makkers te wachten staat...
Het rechte pad, geschreven door Wilfrid Lupano (Alim de leerlooier, De Engelsman die niet van vuurwapens houdt, Krasse knarren), is een verhaal in twee delen.
1871. Élisabeth Dmitrieff, een mooie jonge Russin van nog maar twintig jaar, wordt een week nadat ze is aangekomen in Parijs voorzitter van de eerste openlijk feministische organisatie in Europa: de Vrouwenbond voor de verdediging van Parijs en hulp aan de gewonden. Karl Marx zelf heeft deze gepassioneerde ware socialiste en strijdster gestuurd! Haar schoonheid en enthousiasme, die haar onderscheiden van de andere, meer volkse opstandelingen, veroorzaken interesse bij de mannen, die tot dat moment weinig oor hadden voor de eisen van de “communardes”. En zo was vreemd genoeg een van de eerste belangrijke guren die streed voor de rechten van de vrouw in Frankrijk... een Russische aristocrate.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.