Zeven is een reeks complete verhalen waarin het cijfer 7 centraal staat.
Zeven dwergen zorgen voor entertainment aan het hof van de koning. Voor het verjaardagsfeestje van Sneeuwwitje, de lieve dochter van de monarch, zetten ze hun beste beentje voor! Ze zijn echter iets te enthousiast en trappen op de zere tenen van de koningin. Foute boel. Ondanks protest van de koning worden de dwergen verbannen... Het begin van een zeer lange, zeer trage afdaling naar de hel...
Revolutie is niet alleen een zaak voor mannen...
Marie is geen intellectuele, geen aristocrate, en al helemaal geen actievoerster. Ze had niet mee kunnen doen aan het oproer, en verder kunnen gaan met wrok en verbittering in haar leven als bediende. Maar de opstand heeft geleid tot de democratisch gekozen Commune, en die is er nou eenmaal. Daarmee krijgt ze een gouden kans om haar rekeningen te vereffenen. Om eindelijk die ijskoude woede te laten ontsnappen die haar binnenste teistert. Om haar hoofd niet meer te buigen. Om de mensen te laten boeten die van haar beste vriendin Eugénie een geest hebben gemaakt, van wie het krankzinnige lachen weerklinkt in een crypte van verdoemden. De Commune belooft dat de lafaards en onderdrukkers van gisteren zullen boeten. Dat komt goed uit, Marie kent er wel een paar. En ze is bereid haar handen vuil te maken...
Op de barricades is geschreven door Lupano maar wordt steeds getekend door een andere tekenaar. Zo worden de eerste delen getekend door achtereenvolgens: Lucy Mazel, Anthony Jean en Xavier Fourquemin.
Op bevel van hun surveillant, de Griezel, keert het viertal terug naar het kasteel van Drumont om er een diefstal te plegen. Behalve Marcel, die categoriek weigert mee te doen. Niet te beroerd om de toorn van hun opdrachtgever te trotseren, probeert de jongen zich eruit te praten, en meteen ook duidelijkheid te scheppen in de zaak van het door Jeanne gemaakte naaktportret. Maar hij heeft geen idee van de waarheid die hem en zijn makkers te wachten staat...
Het rechte pad, geschreven door Wilfrid Lupano (Alim de leerlooier, De Engelsman die niet van vuurwapens houdt, Krasse knarren), is een verhaal in twee delen.
De bloedige periode van de Commune van Parijs is ook vandaag de dag nog een belangrijk symbool voor de geschiedenis van de socialistische revoluties. Het wordt weleens vergeten, maar er bevonden zich vrouwen onder de opstandelingen. Of het nu burgers waren, arbeidsters of prostituees, of ze beroemd waren of anoniem, Françaises of buitenlanders... ze hadden allemaal gemeen dat ze op de barricades klommen en de wapens ter hand namen om voor hun rechten op te komen. Wilfrid Lupano besloot om het lot van deze vrouwen die betrokken waren bij de Commune van Parijs te laten herleven in een serie losstaande verhalen getekend door verschillende talentvolle kunstenaars!
3 x 56 blz.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.